Królika trzeba trzymać blisko

Kiedy dziecka nie da się ochronić przed bólem, zostaje najtrudniejsze: nie odsunąć się ani na krok

Gdy czteroletnia Zosia trafia na oddział onkologiczny szpitala dziecięcego w Turynie, świat jej mamy kurczy się do jednego pokoju, jednego łóżka, jednego wyniku badań. Do szumu kroplówek, zapachu antyseptyków i czekania na lekarzy - oraz strachu, którego nie da się niczym okiełznać.

Obok nich jest różowy królik. Przytulanka, pacjent, powiernik. Ktoś, komu można pokazać, gdzie boli. Ktoś, kogo trzeba trzymać blisko, kiedy wszystko inne się sypie.

Agata Krasner pisze o chorobie dziecka bez udawania, że wszystko jest po coś, bez łatwych pocieszeń i bez patosu. Z troską, która nie chroni przed wycieńczeniem. Z humorem, który pojawia się tam, gdzie teoretycznie nie ma na niego miejsca. Z bezradnością matki, która nie musi być przez cały czas silna - ale nieustannie musi być obok.

Królika trzeba trzymać blisko to opowieść o chorobie, rodzinie i lęku. Ale też o miłości, która rzadko objawia się przez wielkie słowa i heroiczne gesty. Zwykle wygląda jak podana o świcie strzykawka z lekiem. Jak nocna kołysanka. Jak kojący uścisk podczas pobierania krwi. Jak pluszowy królik przyciśnięty do piersi.

To książka dla wszystkich, którzy wiedzą, że najważniejsze rzeczy w życiu dzieją się po cichu. I że czasem największą odwagą jest po prostu zostać.

Pokój. Nasz pokój. Przed drzwiami tabliczka. „Sofia 4 anni”. Zofia, cztery lata. „Co za bzdura, przecież ona ma dopiero trzy” - pomyślałam, kompletnie nie wiedząc, że jest dziewiętnasty dzień lutego i za szesnaście dni ona będzie miała cztery lata. Napisali tak, bo wiedzą, że będziemy tu za te szesnaście dni.

Rozsunęły się niebieskie drzwi. Drzwi do piekła. Drzwi do nieba. Łazienka, elektryczne łóżko z pilotem. Telewizor na ścianie. Rozkładana niebieska kanapa z zimnego skaju. Szafa. Długi stół. Półki. Kuchenka mikrofalowa. Lodówka. Piękny widok z okna.