Szawarwa

Niesamowity portret warszawskiego krajobrazu miasta. Momentami brakuje przypisów zwłaszcza kontekście subkulturowym.

„SZAWARWA” to książka, po której, przez jej marketing, spodziewałem się zupełnie innej historii. Liczyłem na opowieść o dzieciaku z bloków - taką pisaną od środka, z perspektywy kogoś, kto dorasta wśród tych samych klatek, podwórek, pękającego betonu, ziomali, dragów i przemocy i właśnie o tym pisanej. Tymczasem dostałem trzydniową, mocno odklejoną narrację dorosłego faceta w której fabuła momentami wymyka się z rąk i której jedynym dla mnie wytłumaczeniem jest próba przekazania gonitwy myśli na spacerze po za mocnym wiadrze. Trudno tu jednoznacznie uchwycić, co właściwie się dzieje, gdzie jesteśmy i dokąd ta historia zmierza. Raz jesteśmy tu i teraz, za chwilę wracamy do podróży i okultu, potem do wspomnień, później do narkotycznych wizji, a jeszcze dalej do futurystycznych refleksji. To trochę zaduma, trochę odklejka, trochę strumień świadomości, trochę przemocy, trochę spermy, stópek i kutasa, trochę nienawiści do policji trochę muzy, trochę dragów, trochę fantazji, trochę realiów. Po prostu… trochę za dużo naraz. Są jednak momenty, które naprawdę robią robotę. Szczegółowe retrospekcje, opisy miejsc, historie jego ziomali - te fragmenty są najbardziej żywe, najbardziej „prawdziwe” i klimatyczne i najlepiej napisane. Ogólnie książkę czyta się nieźle, ale bardziej jako zbiór oderwanych od siebie historii, niż spójną opowieść z wyraźną osią fabularną. Mam wrażenie, że gdyby Filip z tych ziomali, miejsc i wspomnień zrobił pseudoautobiografię, czy jakaś prostą historyjkę, zamiast wrzucać je jako przebłyski w trakcie chaotycznej narracji przeplataniej okultem, całość byłaby znacznie mocniejsza i bardziej angażująca i bardziej taka jak mówi jej marketing.

Super pozycja godna polecenia

Świetne

Super, polecam!

świetna książka

Piękna książka pięknie napisana super się czyta

A