Światy lękowe. Kto kieruje twoim strachem? Geopolityka, media i fake newsy

👍️warto przeczytać

Super👍️

Oby więcej takich autorów ❤️ kształtujecie lepsze jutro 🔥

Ciekawa książka ukazująca myśli typowe dla żyjących w latach 20stych XXI wieku

Trzeba wspierać młodych twórców, stąd nie zamierzałem dzielić się opinią na temat tego gniota, ale wydawnictwo NEWHOMERS tak bombardowało mnie emailami o „ostatniej szansie na ocenę wydawnictwa / książki” (jak to często bywa bez wcześniejszego zapisania się do newslettera i jeszcze długo po unsubscribowaniu), że postanowiłem dać się namówić.

Czytam dużo i nigdy dotychczas nie wywaliłem książki w trakcie czytania. Nie chciałem się poddać dręczącemu poczuciu straty czasu i postanowiłem dać książce szansę do 50 strony. Skapitulowałem na 49.

Zlepek luźnych, nic nie znaczących opinii bohatera na tematy dot. codziennych czynności (czy lubi pić kawę, jaką i w jakim kubku, w ciszy czy siorbając itp) z suchymi danymi liczbowymi wziętymi żywcem kopiuj/wklej z Wikipedii, dotyczącymi trendów i wydarzeń we współczesnym świecie, mającymi robić wrażenie erudycji autora. I tak na zmianę. Od czasu do czasu wtręty szokujących w założeniu zestawień, jak mniemam mających wywołać uśmiech czytelnika: nieszablonowych „filozoficznych” przemyśleń dot. przyziemnych rzeczy typu kibel czy kloaka. Wszystko przyprawione wulgaryzmami, bo przecież inaczej się nie da, jeśli ma to być współczesne.

Poczytałem o książce i posłuchałem wywiadów z autorem i jak zrozumiałem, chyba chodzi o to, że strumień świadomości współczesnego człowieka tak właśnie wygląda: przecenianie swoich opinii na absolutnie każdy temat, zmieszane z danymi, którymi, dzięki smartfonom pod kciukami oczarowujemy wszystkich w koło, łudząc się, że informacje to wiedza, a ta to przecież już właściwie mądrość. Jestem muzykiem i nie przyszłoby mi do głowy skomponować jakiś chłam, mający na celu uświadomić słuchaczom, że we współczesnej kulturze zewsząd zalewa nas miernota.

Nie wypowiada się opinii na temat książki, nie skończywszy jej? Być może na ostatnich dwóch stronach autor nadaje sens godzinom straconym na wszystkich poprzednich. Być może. Ja wolałem nie ryzykować i sięgnąć po coś, co nie sprawia wrażenia przydługiego facebookowego posta grafomana. Zwiodły mnie rekomendacje tej książki od osób, których komentarzy na codzień lubię słuchać: pani Arleta Bojke czy Szymon Mówi (kanał na YT). Serio, do teraz nie wiem, czy oni się po prostu z autorem kumplują, czy ja czegoś jeszcze nie zrozumiałem z tej książki.

Ciekawa. No i format fajny, kieszonkowy.

Szybka realizacja. Dziękuję

❤️❤️❤️

🔥🔥🔥

Książka po strumień podświadomości autora. Jeśli miałbym to do czegoś porównać to zwykła książka jest jak oglądanie filmu, ta książka jest jak oglądanie TikToka.

Bardzo fajnie się czyta

Świetna książka bardzo przyjemnie się ją czyta

Świetna książka. Polecam!

Niebanalna książka, naprawdę.

🚀💪👍️

Słuchając codziennie podcastu zastanawiam się, kiedy pan Mateusz znajduje jeszcze czas na fryzjera, siłownię i całą resztę. Dziękuję, że wpuścił nas Pan do swojego życia i pokazał nieco „procesu twórczego”. Serdecznie pozdrawiam👍️

🔥 Oryginalna książka, bez ściemy, ciekawa podejście autora do tematu, jeśli ktoś lubi tematy psychologiczne i przemyślenia egzystencjonalne to warto sięgnąć po ten tytuł.

Mam strasznie ambiwalentne odczucia do tej książki. Chaos i zniszczenie, czyli w zasadzie to samo co się dzieje z moim umysłem w dni robocze. Książka jest szalenie bezpośrednia, co lubię, ale pozostawia po sobie jakiś nostalgiczny, nieuświadomiony smutek. Czy to żal w stosunku do bohatera, czy może do tego świata? A może to niesmak?

Na pewno nie jest to lektura dla każdego, trzeba mieć odporną i otwartą głowę, żeby przez to przebrnąć. A po lekturze - albo Twoja głowa szybko to zignoruje i wyprze, albo zostanie gdzieś czeluściach nieświadomości i będzie migotało czasem przy czytaniu lub oglądaniu wiadomości ze świata. To jak ta nieustanny strumień informacji, którego nasze głowy nie są w stanie zapamiętać i wybierają tylko to co nas poruszy, a reszta pojawia się zaraz po zdaniu „a słyszałem kiedyś, że...”, już bez refleksji czy to była prawda, sensacja, stereotyp czy fake news.

Format jest poręczny, rozmiar czcionki wygodny. Jest parę przeoczeń korektorskich (powtórzenia, ucięte zdania), ale nie wpływa to na lekturę.

Na recenzję się nie odważę - nie mam do tego zdolności ani wiedzy, ale kilka przemyśleń, już bardziej.
Z tekstu dociera do mnie obraz świata, który przytłacza ciężarem, złożonością i obarcza odpowiedzialnością nie dając żadnych narzędzi, aby faktycznie mieć jakiś wpływ na bieg rzeczy. Myślę, że rozumiem, przynajmniej w niewielkim stopniu, źródło.
Choć ta wizja wydaje mi się znajoma, od wielu lat patrzę na ten sam świat inaczej. Bardziej pogodzony i chyba przez to nieco pogodniejszy 😊
Niemniej, bardzo dziękuję za ten obraz. Pozwala mi pamiętać, że cicha desperacja o której w latach 90-tych śpiewał J. P. Larkin, to codzienność wielu ludzi którzy żyją obok mnie.

Mateusz Grzeszczuk opisuje w „Światach lękowych” każdego z nas - Polaka z 2024 roku, spędzającego życie z telefonem w ręku i mediami w zasięgu wzroku. To taki Ulisses Jamesa Joyce’a, tylko napisany sto lat później: krótki jak sms, przesycony nikomu niepotrzebnymi danymi statystycznymi, demograficznymi, frustracjami i typowo polskim zespołem Tourette'a... Dobre to? Miłe? Nie, ale bardzo osobiste i prawdziwe. A czyż nie o to chodzi w literaturze?...

Świetnie uchwycony i zatrzymany obraz naszego popandemicznego świata. Soczysty język. Samo się czyta!

Ciekawa lektura, czuć to napięcie i zalew informacji. Polecam