Toksyczna matka

Polecam

Książka, a właściwie jej autorzy, nie skupiają się na wyliczaniu wszystkich możliwych form zranień - i to jest plus. Nikt nie chce zanurzać się w całe morze bólu, chociaż...pewnie nie tak znowu nielicznym znane są doświadczenia, subiektywnie rzecz biorąc, dużo trudniejsze. Za to klarownie ilustruje i wyjaśnia mechanizm oddziaływania tego typu doświadczeń na nasze rozumienie świata, rozumienie samych siebie i postępowanie. Kluczem do odbioru tej książki jest niespieszne jej czytanie, zatrzymanie się na zdaniach, które podsumowują dany problem lub wskazują kierunek - bo nie ma tu zero-jedynkowej recepty - w jakim należy podążać, by wyzwolić się z odbierającego nam swobodny oddech bagażu obciążeń, albo chociaż go zmniejszyć. Polecam tę lekturę również tym, którzy już jakoś sami zorientowali się w problemie i w pewnym stopniu uporali się z nim domykając temat swojej dorosłości. Kochamy swoje matki i swoich ojców, a przez spojrzenie z boku, oczywiście po jakimś czasie, może się okazać, że i im da się pomóc. (Tak było ze mną. Swoje bóle rodzinne przepracowałam sama, bez pomocy psychologa. Trwało to bardzo długo, samo nazwanie problemu zajęło kilka lat. Zrozumiałam, pogodziłam się i przebaczyłam. Trzeba chcieć.)