Bagno

„Bagno" to zapis kilku lat życia mężczyzny, który tonie w mieście, w ciałach, w substancjach i w sobie. Warszawskie aftery, Plan B, prysznice po „bombkach” i kolejne twarze, które się rozmazują. To spowiedź bez Boga, dziennik zjazdu, kronika człowieka, który próbuje zrozumieć, gdzie kończy się przyjemność, a zaczyna przemoc. Brutalna szczerość. Czarny humor. I czułość, która czasem boli bardziej niż wszystko inne. Nie upadek boli najbardziej, ale cisza po nim.

Moje zamknięte powieki paliły mi oczy. Czułem, że nic z tego nie będzie, że nie dam rady zasnąć. Trwałem jednak w tym stanie, bo co innego miałem robić? Wziąć się w garść, jak radziła mi rodzina? Zatrzymać się i spojrzeć, co ze sobą wyrabiam? Wyrabiałem, co chciałem, choć właściwie nie miałem takiego poczucia. Miałem poczucie, że ta moja łajba zwana życiem zmierza nieuchronnie ku przepaści, a ja byłem już zmęczony wiosłowaniem z nurtem rzeki. Brakowało mi już sił, poddałem się. Kiedyś na jednym ze swoich stu blogów ukułem termin „pogodna rezygnacja” i trzymałem się go mocno, choć wiedziałem, że to wszystko ciągnie mnie w dół.